140 χρόνια έχουν περάσει από τα γεγονότα του Σικάγο του 1886. Την Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς αγωνιστές/τριες εργαζόμενοι και εργαζόμενες, μετά από καλέσματα των συνδικάτων τους, βγήκαν στους δρόμους των ΗΠΑ και διεκδίκησαν καλύτερες συνθήκες εργασίας, με κύριο αίτημα τότε το 8ωρο, παίρνοντας ως απάντηση την -θανάσιμη αρκετές φορές - βία της κρατικής και παρακρατικής καταστολής, της αστυνομίας και των πληρωμένων λακέδων του Κεφαλαίου.
Στο Σικάγο οι εργαζόμενοι/ες, παρά την καταστολή, επέμεναν να βγαίνουν στους δρόμους και τις επόμενες ημέρες, ενώ την 4η Μαΐου 1886 πραγματοποιήθηκε Συγκέντρωση στην πλατεία Χέιμαρκετ, που εξελίχθηκε βίαια ανάμεσα στην αστυνομία και τους διαδηλωτές, με αποτέλεσμα να υπάρξουν απώλειες και από τις δύο πλευρές. Ακολούθησε κύμα αντεργατικής καταστολής, κυρίως απέναντι στα πιο δραστήρια κομμάτια της εργατικής τάξης: τους αναρχικούς, τους σοσιαλιστές και τους επαναστάτες συνδικαλιστές. Οι "έρευνες" της αστυνομίας οδήγησαν αργότερα στην σύλληψη 8 εργατών και την καταδίκη 5 εξ αυτών σε θάνατο (ο ένας αυτοκτόνησε το βράδυ πριν την εκτέλεση) ενάμιση χρόνο αργότερα.
Η δίκη και η καταδίκη των συλληφθέντων ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων και κινητοποιήσεων ανάμεσα στην εργατική τάξη αλλά και προοδευτικούς κύκλους διεθνώς. Παρότι είχε δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα από την καταστολή, το προλεταριάτο βγήκε από την υπόθεση αυτή πιο ενωμένο από ποτέ και συνέχισε να διεκδικεί δυναμικά. Η 1η Μαΐου καθιερώθηκε από την (2η) Διεθνή Ένωση των Εργαζομένων ως παγκόσμια ημέρα εργατικής διεκδίκησης το 1890, με κύριο αίτημα το 8ωρο.
Στην πόλη μας την Θεσσαλονίκη, την ημέρα αυτή μνημονεύουμε επίσης τις μεγαλειώδεις απεργιακές κινητοποιήσεις της Άνοιξης του 1936, που ξεκίνησαν με την απεργία των καπνεργατών στις 29 Απριλίου και κορυφώθηκαν στις 9 Μαΐου, όταν και οι διαδηλώσεις πνίγηκαν στο αίμα από την επέμβαση των αστυνομικών αλλά και στρατιωτικών δυνάμεων του Μεταξικού καθεστώτος. 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες, την ημέρα εκείνη μονάχα, ήταν το τίμημα του δυναμικού ταξικού αγώνα, καθώς εγκαινιαζόταν μια περίοδος σκληρού ολοκληρωτισμού, φυλακίσεων και εκτελέσεων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών εργαζομένων, αρκετοί εκ των οποίων παραδόθηκαν στους Ναζί κατά την κατοχή, ανάμεσα τους και οι περισσότεροι εκ των 200 εκτελεσθέντων της Καισαριανής.
Σήμερα, σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά το Σικάγο και 90 χρόνια από τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, οι εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν τον αγώνα τους για καλύτερες συνθήκες εργασίας, λιγότερες ώρες δουλειάς, υψηλότερους μισθούς. Συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στο σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η παρούσα συγκυρία που βιώνουμε είναι σίγουρα αυτή της εκ νέου ολοκληρωτικής επίθεσης στα δικαιώματά μας. Η νομοθέτηση του 13ωρο, παράλληλα με τις "ευέλικτες" συνθήκες εργασίας που επιβάλλονται (παράλληλα με την σχεδόν απόλυτη απελευθέρωση των απολύσεων), μεγιστοποιούν τα κέρδη του Κεφαλαίου, ενώ ουσιαστικά κανονικοποιούν την εργασιακή εξάντληση.
Όλα τα παραπάνω συμβάλουν, εκτός των άλλων, στον πολλαπλασιασμό των "εργατικών ατυχημάτων", δηλαδή των εργοδοτικών δολοφονιών. Την περσινή χρονιά ξεπεράσαμε τους/τις 200 νεκρούς/ες εργάτ(ρι)ες, ενώ και φέτος ήδη μετράμε δεκάδες ανθρώπους της τάξης μας που έγιναν θυσία στον βωμό του κέρδους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις 5 νεκρές εργάτριες στην βιομηχανία Βιολάντα στα Τρίκαλα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα όταν τα αφεντικά τσιγκουνεύονται - τα μηδαμινά για αυτούς - κόστη των μέτρων εργασιακής ασφαλείας ενώ οι υπεύθυνες ελεγκτικές αρχές σωπαίνουν ή συγκαλύπτουν.
Στον κλάδο μας, τις Τεχνολογίες και την Πληροφορική, παρατηρούμε πως οι εταιρίες συνεχίζουν να αποκομίζουν τεράστια κέρδη κάθε χρόνο, εκμεταλλευόμενες την εργασία μας. Την ίδια ώρα, πολλά είναι τα τμήματα και πρότζεκτ που κλείνουν, καθώς θεωρούνται "ασύμφορα" και εκατοντάδες συνάδελφοι/ισσες πετιούνται στον δρόμο. Στις Τηλεπικοινωνίες και τα Call Center, οι εργαζόμενοι/ες συνεχίζουν να θεωρούνται αναλώσιμοι/ες και να ανακυκλώνονται με ταχύτητα πολυβόλου, αλλά και στην Πληροφορική παρατηρούνται πλέον σημαντικές περικοπές στο προσωπικό μικρότερων ή μεγαλύτερων εταιριών.
Παράλληλα, αρκετές από αυτές τις εταιρίες, "εναρμονιζόμενες με το κλίμα της εποχής" και τις ανάγκες της αγοράς, στρέφονται πλέον προς την έρευνα και την ανάπτυξη για την πολεμική βιομηχανία. Η ανάπτυξη τεχνολογιών οπλικών συστημάτων, drones αλλά και διαφόρων άλλων λογισμικών προγραμμάτων σε αυτή την κατεύθυνση αποτελεί ένα από τα κυριότερα πεδία ανάπτυξης των κερδών των επιχειρήσεων του κλάδου.
Την εποχή που ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος μας χτυπάει την πόρτα, την εποχή των γενοκτονιών και των ιμπεριαλιστικών επιδρομών, η παγκόσμια εργατική τάξη έχει την δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση, μέσα από την θέση της στην καπιταλιστική αλυσίδα (στα λιμάνια, τα τρένα, τα εργαστήρια), να μπλοκάρει τις μηχανές του θανάτου, να σταθεί αλληλέγγυα στους λαούς που βάλλονται, να βάλει φρένο στον πόλεμο. Δεκάδες ενέργειες τέτοιου χαρακτήρα έλαβαν χώρα τα τελευταία 2 χρόνια και είναι ανάγκη να πολλαπλασιαστούν.
Ως Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική πιστεύουμε πως οι εργαζόμενοι/ες, οργανωμένοι/ες στα σωματεία τους και στις κοινωνικές και πολιτικές τους οργανώσεις, έχουν την δύναμη να σταματήσουν μια και καλή την καταπίεση και την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και τον θάνατο. Μέσα από την καθημερινή διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους στον χώρο εργασίας, πρέπει να μαζικοποιήσουν τις τάξεις του οργανωμένου αγώνα, να προωθήσουν τις διαδικασίες βάσης και συμμετοχικότητας στα σωματεία τους και, εν τέλει, να πιστέψουν στην συλλογική τους δύναμη, την μοναδική δύναμη που μπορεί να φέρει τον κόσμο ανάποδα.
Όλοι και όλες στις απεργιακές κινητοποιήσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά, 10:30, Καμάρα
Σχηματίζουμε κοινό μπλοκ με το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού Θεσσαλονίκης και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια.
Ταξική Πρωτοβουλία Βάσης Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες και την Πληροφορική
