To έγκλημα στα Τέμπη, που στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, δεν ήταν «ατύχημα» ή «ανθρώπινο λάθος». Ήταν το αποτέλεσμα χρόνιων εγκληματικών πολιτικών που απαξιώνουν τη ζωή μας. Ακόμη, όπως πρόσφατα έγινε γνωστό, δεν μιλάμε απλά για την έλλειψη βασικών μέτρων ασφαλείας στον σιδηροδρομο, λόγω της προσπάθειας μεγιστοποίησης του κέρδους. Αλλά, μιλάμε για τον θάνατο 30 περίπου από ασφυξία, λόγω της έκρηξης που συνέβη. Τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια, παρατηρούμε την έντονη προσπάθεια αποποίησης ευθυνών αλλά και συγκάληψης του κρατικού και καπιταλιστικού εγκλήματος που συνέβη στα Τέμπη. Ουσιαστικά παρατηρούμε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρυφτεί πως το γεγονός αυτό όχι μόνο τυχαίο δεν είναι, αλλά αποτελεί άμεσο παράγωγο του κράτους και του καπιταλισμού, της διαρκούς υποβάθμισης της ανθρώπινης ζωής στον βωμό του κέρδους.
Αυτό, έχει καταστεί σαφές απο κάθε κίνηση του κρατικού μηχανισμού σε όλα τα πεδία. Από την ακρίβεια και την περαιτέρω φτωχοποίηση της κοινωνικής βάσης, τα αντεργατικά νομοσχέδια και την συνολική επίθεση στα κεκτημένα αγώνα, μέχρι την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της παιδείας και της υγείας, και τις κρατικές δολοφονίες. Ειδικότερα στο πεδίο της εργασίας, μέσω μιας σειράς πολιτικών που εφάρμοσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, κράτος και κεφάλαιο επιτίθενται στα κεκτημένα δικαιώματα και στα μέσα πάλης των εργαζομένων, δημιουργώντας εύφορο έδαφος για την περαιτέρω εκμετάλλευση και εντατικοποίηση της εργασίας μας. Έτσι, έχουμε την αποσύνθεση του ασφαλιστικού συστήματος, την απελευθέρωση των απολύσεων, το τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων, την απορρύθμιση και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την απελευθέρωση της 6ήμερης εργασίας, την επίθεση στα σωματεία και στο δικαίωμα της απεργίας καθώς και την περιφρούρηση της. Η συνεχής εντατικοποίηση και η απαξίωση αναγκαίων μέτρων υγιεινής και ασφάλειας οδηγούν φυσικά στα αποκαλούμενα εργατικά “ατυχήματα”, που δεν είναι τίποτα λιγότερο για εμάς από εργοδοτικές δολοφονίες των ανθρώπων της τάξης μας, με το αριθμό τους να είναι 108 για το 2024.
Μέσα σε αυτή την συνθήκη, αναγνωρίζουμε πώς η λύση θα έρθει μέσα απο τον αυτοοργανωμένο και συλλογικό αγώνα απέναντι στο κράτος και τα αφεντικά. Με οργάνωση στους χώρους δουλειάς και τα σωματεία, να βρεθούμε ξανά και ξανά στον δρόμο για την υπεράσπιση όχι μόνο των κεκτημένων αγώνα αλλά και την ίδια την ζωή της κοινωνικής βάσης.
