Η πραγματικότητα που βιώνουμε οι εργαζόμενοι/ες και συνολικά τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, είναι η ολοένα αυξανόμενη υποτίμηση των ζώων μας σε κάθε επίπεδο. Η επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά μας δικαιώματα και τα μέσα πάλης μας, η συνεχής φτωχοποίηση που δυσκολεύει την κάλυψη ακόμα και βασικών αναγκών για μεγάλο μέρος του πληθυσμού (στέγαση, τροφή, ενέργεια), οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, η μεταφορά του πλούτου από κάτω προς τα πάνω μέσω του πληθωρισμού, της ακρίβειας και των εξευτελιστικών μισθών όπως και η εντεινόμενη καταστολή διαμορφώνουν τη σύγχρονη πραγματικότητα μας. Τα παραπάνω συμπληρώνονται από τη περαιτέρω εμπορευματοποίηση -της ενέργειας, των μεταφορών και του νερού- και της διαρκούς υποβάθμισης (κεκτημένων) δημόσιων κοινωνικών αγαθών - όπως η υγεία και η παιδεία- μέσω της υποστελέχωσης και της υποχρηματοδότησης, με σκοπό την ιδιωτικοποίηση και αυτών στο βωμό της κερδοφορίας ιδιωτικών συμφερόντων και μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Η κρατική δολοφονία των Τεμπών, οι πλημμύρες στη Θεσσαλία, οι μεγάλες πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι, οι εξώσεις, ο αυξανόμενος αριθμός εργατικών “ατυχημάτων”- δολοφονιών, οι ουρές μηνών για τα χειρουργεία και οι γιατροί που λιποθυμούν από την υπερκόπωση, το πρόσφατο περιστατικό με πτώση ασανσέρ στην φοιτητική εστία του ΑΠΘ, η οποία βρίσκεται σε εξευτελιστική κατάσταση, και η καταστολή που δέχτηκαν εν συνεχεία οι φοιτητές που διαμαρτύρονταν για τις επικίνδυνες συνθήκες διαβίωσης στις εστίες, είναι μόνο λίγα από τα παραδείγματα που καταδεικνυουν την πλήρη απαξίωση της ζωής μας από το κράτος, το οποίο έρχεται να απαντήσει με περισσότερη και πολυεπίπεδη αναβάθμιση της καταστολής ώστε να αποτρέψει την εκτόνωση της κοινωνικής οργής.
Ειδικότερα στο πεδίο της εργασίας, μέσω μιας σειράς πολιτικών που εφάρμοσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, κράτος και κεφάλαιο επιτίθενται στα κεκτημένα δικαιώματα και στα μέσα πάλης των εργαζομένων, δημιουργώντας εύφορο έδαφος για την περαιτέρω εκμετάλλευση και εντατικοποίηση της εργασίας μας. Έτσι, έχουμε την αποσύνθεση του ασφαλιστικού συστήματος, την απελευθέρωση των απολύσεων, το τσεκούρωμα μισθών και συντάξεων, την απορρύθμιση και την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την απελευθέρωση της 6ήμερης εργασίας, την επίθεση στα σωματεία και στο δικαίωμα της απεργίας καθώς και την περιφρούρηση της. Η συνεχής εντατικοποίηση και η απαξίωση αναγκαίων μέτρων υγιεινής και ασφάλειας οδηγούν φυσικά στα αποκαλούμενα εργατικά “ατυχήματα”, που δεν είναι τίποτα λιγότερο για εμάς από εργοδοτικές δολοφονίες των ανθρώπων της τάξης μας, με το αριθμό τους να είναι 108 για το 2024 και μαλιστα 7 εξ αυτών μόνο την προηγούμενη εβδομάδα.
Ταυτόχρονα, ζούμε σε μια περίοδο κλιμάκωσης της έντασης του πολέμου, τόσο στην Ουκρανία, όσο και στη Μέση Ανατολή. Φυσικά η τάξη μας, που διαχρονικά επωμίζεται τις συνέπειες των πολέμων, είτε μέσω της εξαθλίωσης και της προσφυγιάς, είτε με το ίδιο της το αίμα, κανένα όφελος δεν έχει να αποκομίσει από το βάθεμα του πολέμου και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και Ισραήλ, που το ελληνικό κράτος μάλιστα επιδιώκει την ολοένα και αυξανόμενη συμμετοχή του. Στην περίπτωση της Ουκρανίας, μέσω της αποστολής πολεμικού εξοπλισμού, ενώ στην δεύτερη περίπτωση, μέσω συνεργασιών σε οικονομικό, στρατιωτικό, αλλά και ερευνητικό επίπεδο, συμμετέχοντας ενεργά στην γενοκτονία που συντελείται από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό, αλλά και στην επίθεση στον Λιβανέζικο λαό. Παραδείγματα αποτελούν η χρήση των στρατιωτικών βάσεων του ΝΑΤΟ στον ελλαδικό χώρο ως ορμητήρια και η συμμετοχή του ελληνικού ναυτικού στις πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή.
Οι εργαζόμενοι/ες του κλάδου μας απέναντι σε αυτόν τον ζόφο δεν καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια παρακολουθώντας αμέτοχοι/ες τις εξελίξεις. Ανοίγουμε τον διάλογο με τους συναδέλφους μας και μέσα από συλλογικές οριζόντιες διαδικασίες αφενός οξύνουμε τα αντιπολεμικά αντανακλαστικά μας και αφετέρου διεκδικούμε καλύτερους όρους δουλειάς ώστε να σταματήσουν οι απλήρωτες υπερωρίες, τα απλήρωτα oncall, οι ευέλικτες μορφές εργασίας,τα διαλείμματα εκτός οκταώρου. Δεν ανεχόμαστε να ζούμε σε μια κατάσταση συνεχούς εντατικοποίησης και άγχους λόγω της πίεσης για αποδοτικότητας και στενών deadline, με τον φόβο ακόμα και της απόλυσης. Την ίδια στιγμή που το πολιτικό σύστημα με φανφάρες περί “ανάπτυξης” προσπαθεί να μας πείσει να ταυτίσουμε να συμφέροντα μας με αυτά των εκμεταλλευτών μας, οι εταιρείες του κλαδου μας βγάζουν ένα σκασμό λεφτά, εκμεταλλευόμενες την υποτιμημένη εργατική μας δύναμη, που όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις φρόντισαν να πραγματώσουν. Οι εργαζόμενοι/ες όμως δεν τσιμπάμε. Ξέρουμε πως τα δικά μας συμφέροντα είναι κόντρα στην κερδοφορία του κεφαλαίου που γίνεται στις δικές μας πλάτες και από τον δικό μας μόχθο. Βάζουμε λοιπόν μπροστά τις συλλογικές διεκδικήσεις μέσα από τα αγωνιστικά και ταξικά σωματεία για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων που θα εξασφαλίσουν μείωση του εργάσιμου χρόνου με ταυτόχρονη πραγματική αύξηση του μισθού, καλύτερες συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς.
Εμπνεόμαστε από τους μαχητικούς και ανυποχώρητους εργατικούς αγώνες που ξεσπούν σε κάθε χώρο δουλειάς, στα εργοστάσια της Καβάλας, στη Λάρκο, τη Cosco, τον αγώνα των διανομέων κλπ, που σηκώνουν κεφάλι απέναντι στο καθεστώς της εντεινόμενης εκμετάλλευσης και καταπίεσης, που κόντρα στο κλίμα τρομοκρατίας που καλλιεργείται, απαιτούν και πετυχαίνουν νίκες! Χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον κλάδο μας είναι η μάχη που δίνουν οι εργαζόμενοι στα call centers. Από τις αρχές του χρόνου, με συνεχείς απεργίες, διεκδίκησαν συλλογικές συμβάσεις, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ενάντια στην επισφάλεια, και ενάντια στο καθεστώς που επιβάλλεται στους εργαζόμενους από χώρες εκτός Ε.Ε., οι οποίοι κινδυνεύουν με απέλαση σε περίπτωση απόλυσης. Χιλιάδες εργαζόμενοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, ενώ παράλληλα ιδρύθηκαν δύο νέα επιχειρησιακά σωματεία στις εταιρείες στην Teleperformance και τη Webhelp, αναβαθμίζοντας έτσι τις δυνατότητες για διεκδικήσεις των εργαζομένων στο χώρο δουλειάς τους.
Παίρνουμε δύναμη ακόμα από την αποφασιστικότητα και την μαζικότητα των απεργιών του προγούμενου διαστήματος για την συνέχιση του αγώνα μας! Χαιρετίζουμε όσους/ες συμμετείχαν στους αγώνες και μέσα από το Συνδικάτο μας το ΣΕΤΗΠ, και καλούμε να συνεχίσουμε ακόμα πιο αποφασιστικά, συμμετέχοντας τόσο στην απεργία της 20ής Νοέμβρη, αλλά και σε όσους αγώνες βρίσκονται μπροστά μας. Να πάρουμε τις συνδικαλιστικές μας δομές,τους αγώνες μας, τις ζωές μας στα χέρια μας! Με γνώμονα τα κοινά μας συμφέροντα, μέσα από συλλογικές, μαζικές, οριζόντιες και ζωντανές διαδικασίες, ενάντια στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, αλλά και τις γραφειοκρατικές λογικές και την ανάθεση. Να κάνουμε τον συνδικαλισμό πραγματικά απειλητικό για τα αφεντικά, για έναν κόσμο με βάση την αλληλεγγύη, την ισότητα, την ελευθερία, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, έναν κόσμο ειρήνης και συναδέλφωσης των λαών.
Οργανωνόμαστε στο ΣΕΤΗΠ, συμμετέχουμε ενεργά σε όλο το εύρος των διαδικασιών του Συνδικάτου για να αγωνιστούμε μέσα από οριζόντιες διαδικασίες βάσης.
Απαιτούμε:
Υπογραφή Συλλογής Σύμβασης Εργασίας
Πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και ριζική μείωση του εργάσιμου χρόνου
Ενάντια στην εντατικοποίηση - Ανθρώπινοι ρυθμοί δουλειάς - Διάλειμμα εντός του ωραρίου
Πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία - Κοινωνική στέγαση - Καμία λαϊκή κατοικία στα χέρια τραπεζίτη
Καμία εμπλοκή του ελληνικού κράτους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ
Να σταματήσει η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού - Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες
